Meble użytkowe mają długą historię i towarzyszą ludzkości już od czasów neolitycznych. Jednym z pierwszych przedmiotów sztuki użytkowej, bez którego obecnie nie wyobrażamy sobie codziennego funkcjonowania jest krzesło, które początkowo wiązane było z podkreśleniem prestiżu zajmowanego stanowiska. W kolejnej części historii krzesła dowiemy się jak konstrukcyjnie i wizualnie ewoluowało od XVIII w.


Powiew lekkości


We Francji styl rokokowy rozwijał się w okresie regencji Filipa Orleańskiego i za rządów Ludwika XV (do 1760 r.), a w Anglii w okresie rządów królowej Anny i Jerzego I – (Queen Anne style) i za rządów Jerzego II, gdzie nastąpiła adaptacja rokoka francuskiego (Chippendale style). Krzesło rokokowe ma łatwo rozpoznawalne cechy wspólne, charakterystyczne dla obu stylów: francuskiego i angielskiego, chodzi tu o kabriolowe nogi, brak stężeń nóg i krótkie wyściełane poręcze. Dodatkowo we Francji występują kartuszowe oparcia o tarczowych formach, przeważa dominacja komfortu i dekoracji, a w Anglii obserwujemy dominację linii i czystej formy oraz redukcję ornamentu. Noga kabriolowa to najważniejszy element stylu rokoko, składa się z wypukłego kolana, wklęsłej pęciny, zakończonej stopą. Noga Chippendale jest bogato zdobiona w odróżnieniu do angielskiej nogi stylu Queen Anne, pozbawionej ornamentu. Przykładem rokokowego stylu jest bergere (pasterka), fotel z bardzo grubą tapicerką i dodatkową poduchą, z zabudowanymi poręczami. Typowy dla angielskiego stylu tej epoki był też fotel skrzydłowy ( Wing Chair). Który za wyjątkiem drewnianych nóg był całkowicie tapicerowany.


Kolejne inspiracje


Klasycyzm w sztuce był wynikiem odkrycia Herculanum i Pompejów. Jego przedstawicielami w meblarstwie angielskim byli: Robert Adam, George Hepplewhite i Thomas Sheraton ( od 1785r.), zaś we Francji pojawił się gout grec i gout etrusque, czyli styl grecki i etruski. Po 1775 r. Maria Antonina wprowadziła go na dwór i tam stał się stylem Ludwika XVI.

  • Klasycyzm angielski (1760-1800)

Zapoczątkowany przez Roberta Adama, później szybko kontynuowany przez Thomasa Chippendalea. Natomiast typowe krzesła klasycystyczne tworzyli: G. Hepplewhite, T. Sheraton. Każdy z tych wielkich stolarzy wykreował własny, najczęściej stosowany typ oparcia, po którym można poznać jego prace.

  • Klasycyzm francuski (1775 – 1795)

Nurt ten był modą wprowadzoną przez lubiącą nowinki Marię Antoninę. Moda na prostotę spowodowała wyprostowanie kabriolowej nogi, meble jednak miały być w dalszym ciągu, przede wszystkim tłem dla życia salonowego. Ciekawym modelem tego okresu, jest krzesło dla kibiców stołowych gier salonowych – Voyeuse ( podglądacz). Siadało się na nim okrakiem, przodem do oparcia, a wyściełana poręcz oparcia służyła jako podłokietnik. Model ten jest często mylony z wyściełanym klęcznikiem o znacznie niższym siedzisku. Designerskie krzesła nie są zatem wymysłem nowoczesności, a bardziej przejawem ludzkiej kreatywności i ciągłych artystycznych poszukiwań. Mogą również stać się eleganckim i wyjątkowym elementem naszego otoczenia, dzięki ciekawej ofercie niektórych sklepów meblarskich, która pomoże nam to urzeczywistnić.